عجب بغض غریبی گرفته راه نفس را

                                گرفته مرغک تنها دوباره کنج قفس را

عبور شرجی پاییز از این همیشه پر غم

                                دوباره زمزمه کرده به سینه یاد چه کس را

کسی نمانده در اینجا که از غبار بیاید

                                وگر مانده غم را زسینه ام بزداید

نمانده بین دو عاشق دو غمگسار قدیمی

                       در این معامله حرفی به جز نبودونباید

چه آسمان غریبی چه انحنای سیاهی

                                نمانده فرصت بودن درانتهای نگاهی

نمانده هیچ مجالی برای با تو نشستن

                                وبسته راه گلویم صادقانه به آهی

حدیث صبح و ستاره چه آرزوی قشنگی

                                سپیده وآبی روشن چه شاعرانه چه رنگی

در انتظار صدای عموی خسته نوروز

                                سپرده پیرزن دل دوباره گوش به زنگی

هنوز منتظرم من برای با تو نشستن

                                تلنگر از تو و یک دم زمن دوباره شکستن

چه لحظه های محالی درانتظار تو بودن

                                وازدحام نگاهت وباز دل به تو بستن

به انتهای نگاهت رسیده این منه خسته

                                دوباره قصه یک در دری که دست تو بسته

حدیث یک راه نرفته ویک مسافر تنها

                                وباز بغض غریبی درون سینه نشسته